‘Renovatie van hersenvochtkanaal’ 

De 20^e januari van dit nog zo prille 2015 stond er in meerdere dagbladen (o.a. Gooi- en Eemlander, Noord-Hollands Dagblad en Alkmaarder Courant) een paginagroot artikel over mij en mijn boek “Dokter, luister nou!”. En onmiddellijk regende het reacties. Een aantal lezers had zelfs de moeite genomen mijn adres en telefoonnummer te achterhalen. Ik werd gebeld en ontving geschreven steunbetuigingen. Maar de dag ervoor werd ik al geconfronteerd met mijn eigen uitgeschreven waarheid. Op maandag 19 januari moest ik voor een kleine maar wel heel uitzonderlijke (onderzoeks)ingreep in het ziekenhuis verschijnen. De voortdurende druk in mijn hoofd gaf aanleiding om een onderzoek te doen naar een mogelijke lekkage in mijn liquorsysteem. Dit alles als gevolg van de fatale en onnodige operatie die ik in 2010 aan mijn rug onderging. Nu werd er radioactieve vloeistof direct in mijn hersenvochtkanaal  geïnjecteerd. Met een scan vier uur later, en de twee dagen nadien, moest dan zichtbaar worden of er sprake was van een mogelijke lekkage. Dit onderzoek, zo was mij vooraf zowel in woord als geschrift wel heel duidelijk gemaakt, was zeer uitzonderlijk en kostbaar. Het werd daarom in dit ziekenhuis ook maar één keer per jaar uitgevoerd. In de vier uur na die injectie voelde ik al dat er, het zou eens niet waar zijn, iets aan de hand was. Vreselijke hoofdpijn, helse nekpijn en een voortdurend aanwezige misselijkheid deden mij het ergste vrezen. De behandelend arts, de man van de injectie, kwam aan mijn bed en ik vertelde dat ik zo’n hoofdpijn had. “Hebt u ook pijn aan de nek?”, vroeg hij verrassend. “Bent u ook misselijk?”, was zijn volgende vraag. Ik was volkomen verrast dat hij juist deze twee zaken aanhaalde en antwoordde bevestigend. “Dan denk ik”, ging de dokter verder, “dan denk ik, dat juist de injectienaald voor een lekje heeft gezorgd. Daardoor loopt er nu wat hersenvocht weg en ontstaan deze verschijnselen. U mag nu naar huis, en dan bespreken we morgen over overmorgen hoe we verder zullen handelen.” Ik ging naar huis en bezocht de dagen daarna het ziekenhuis weer voor de afgesproken scans. Staan of zitten was vanwege de hoofd- en nekpijn nauwelijks mogelijk. De volgende stap wordt een bloedpatch werd mij verteld...