Laatste deel van de renovatie van mijn hersenvochtkanaal.
Ongekende pijngolven stuwden vanuit mijn billen tot diep in mijn hoofd op. Langzaam maar zeker voelde ik me wegzakken. Nog net kon ik roepen “dat ik niet goed werd” en ik hoorde van boven de tafel nog “de bloeddruk valt weg, het gaat niet goed, we stoppen.”Meneer, meneer, gaat het een beetje? We zijn maar gestopt want er ging iets niet goed. Helaas heb ik nu maar 5 ml bloed in kunnen brengen. Ik weet niet of dat genoeg is om het euvel te verhelpen.”
Ik werd teruggebracht naar de de ruimte met wachtende patiënten. Een paar minuten later verscheen er nog een andere dokter aan mijn bed. Het bleek de dokter te zijn die de ingreep feitelijk had moeten verrichten maar in tijdnood was gekomen. Ze bood haar verontschuldigingen aan. Ze overlegde daarna even met het medisch team in de voorbereidingskamer OK en kwam terug met de mededeling dat de bloedpatch naar alle waarschijnlijkheid nog een keer herhaald zou moeten worden. Ze wenste me veel sterkte en verdween.
Korte tijd later werd ik met bed en al opgehaald en weer naar zaal gebracht. En daar zou ik de eerstkomende 24 uur blijven. In gezelschap van de heren Schoonheid en Arendonck en mevrouw Koed. Allen patiënten van zeer respectabele leeftijd. Ik maakte een helse nacht door met hevige rugpijn en dat terwijl ik juist plat op de rug moest blijven liggen. En hoewel het in vergelijking met de gebeurtenissen in Dokter, luister nou! maar om een kortstondig verblijf ging werd ik opnieuw door emoties overmand. Murphy had nooit geboren moeten worden, dan was er ook geen wet naar hem vernoemd. De tranen biggelden in eenzaamheid bevangen, over mijn wangen.
Waarom? Waarom? Waarom, moet dat mij toch overkomen.
Het griepvirus veroverde meer en meer terrein. De koorts nam hand over hand toe. Ik voelde me doodziek. En ondanks die griep mocht ik de volgende dag gelukkig naar huis. Weg uit dit oord, een huis waar je eerder ziek dan beter wordt.
De moraal?
Ik heb mijn les nog steeds niet geleerd. Word meegezogen in de gedachte dat voor alles een oplossing is. Zoals nu dit onderzoek. Een kostbaar onderzoek waarvan ik van tevoren al wist dat er in mijn geval geen passend vervolg aan gegeven kon worden. Het euvel had wellicht vastgesteld kunnen worden. De behandelmethode zou zo ingrijpend zijn geweest, een sten tussen hersenvochtkanaal en hartkamer, dat ik er nog helemaal geen zin in had.
Screenen om te screenen.
Ga eens in mijn schoenen staan. Stelt u zich voor dat dit u overkomt. Het zijn vragen achteraf. Ik had ze eerder moeten stellen.