Aik Kramer

Hugo Verkley

'Ik vertel verhalen van bijzondere mensen.'

Als schrijver en journalist wil Hugo mensen met elkaar kennis laten maken en inzicht geven in elkaars leven.

In 1985 ben ik geboren in Bodegraven, een dorp in het Groene Hart. Als kleine jongen was ik altijd al bezig met het maken van radio en het volgen van sportwedstrijden. Het was dan ook logisch dat ik na de middelbare school koos voor de opleiding Journalistiek. Deze studie deed ik in Zwolle. Ik koos voor de afstudeerrichting audiovisuele journalistiek en richtte mij vooral op het maken van radio. In 2007 studeerde ik een half jaar journalistiek in het Spaanse Salamanca. Daardoor, en door het volgen van enkele taalcursussen, beheers ik de Spaanse taal uitstekend. In 2008 behaalde ik mijn diploma Journalistiek.

Mijn droom om sportjournalist te worden, is langzaam vervaagd. Ik ontdekte dat er veel meer is dan sport. Na een reis door Zuid-Amerika besloot ik dat ik meer verdieping wilde en ging ik terug de schoolbanken in. Ik begon aan een pre-master Culturele Antropologie en deed daarna de master Culturele Antropologie: Multiculturalisme in Vergelijkend Perspectief aan de Universiteit Utrecht. In 2012 studeerde ik af.

Sindsdien heb ik een aantal boeken geschreven en gewerkt voor diverse opdrachtgevers. In de toekomst hoop ik nog meer mooie verhalen te vertellen, om mensen met elkaar kennis te laten maken en inzicht in elkaars leven te geven.

Hugo Verkley

Hugo en Wilma

Hugo vertelt verhalen van mensen die niet zo snel gezien worden. Van mensen die aan de rand van de samenleving staan, vaak niet als volwaardig worden beschouwd. Hugo: ‘Vaak worden ze enkel gezien van één kant, terwijl ze veel meer kanten hebben. Maar die zien we niet of nauwelijks. Ik probeer daar verandering in te brengen, luister en toon oprechte interesse en geef deze mensen een gezicht.’ Zijn non-fictie boek, Straatgeheimen - Verhalen van dak- en thuislozen, won eind 2014 de Brave New Booksprijs.

Nieuw non-fictieboek 

Wilma - Een leven geleden

Het leven van Wilma (1962) is een leven van verdriet. Haar hele jeugd wordt ze vrijwel dagelijks misbruikt door haar vader, broers en bekenden van de familie. Later misbruikt haar eerste man Wilma ook. Als Wilma erachter komt dat hij ook aan hun drie kinderen zit, stort haar wereld in. Ze grijpt naar de drugs en om de heroïne en cocaïne te kunnen betalen, gaat ze de prostitutie in. Na vijf jaar raakt ze opnieuw zwanger en weet op eigen kracht af te kicken. Toch kan ze nooit echt afrekenen met haar verleden. Ze blijft een onbestemd gevoel houden, heeft het idee dat haar ouders niet zijn wie ze altijd zeiden te zijn. In 2012 wordt het Wilma allemaal te veel; ze raakt dakloos en gaat weer werken in de prostitutie. Om rustig te kunnen sterven, wil ze antwoord op de vraag wie nu toch haar moeder is. Misschien wel een zus, of toch de vrouw die altijd zei haar moeder te zijn?

Wilma-een leven geleden

Hugo: 'Toen we met het boek begonnen, spraken Wilma en ik af dat ze alles over haar leven zou vertellen. Ik wist dat er een hoop heftige verhalen op tafel zouden komen, maar had niet verwacht dat ze later weer zou terugkeren in de prostitutie. Ik probeer me te verplaatsen in Wilma, maar het is een wereld die voor mij lastig te begrijpen is.' Het leven van Wilma kent een bepaalde cadans. Een ritme van eenzaamheid. Van een dal naar een dieper dal, en weer terug naar een dal. Dan gaat het vrij aardig en blijft Wilma staan. Maar ze weet ook, een nieuwe klap kan ze ieder moment verwachten. Totdat het teveel wordt en ze ook de strijd met het leven verliest. Dan is ze niets meer dan een leven op papier.

Hugo Verkley schreef eerder 2 boeken: Straatgeheimen en Los 33.

Over Straatgeheimen - Verhalen van dak- en thuislozen:

‘Straatgeheimen geeft daklozen een gezicht’ -AD

‘Een boek dat emoties losmaakt en aan het denken zet’ -Jury Brave New Booksprijs

‘De verhalen ademen oprechte interesse. En dat is hartverwarmend’ -televisiemaker en zanger Joris Linssen

>